W trudnym czasie modlitwa nie zawsze przychodzi łatwo. Czasem brakuje słów, a znane formuły wydają się odległe. Chrześcijańska tradycja pozostawia miejsce zarówno na prośbę i skargę, jak i na milczenie. Nie trzeba udawać spokoju, by stanąć przed Bogiem.
Możesz zacząć od jednego zdania
„Pomóż mi”, „Dziękuję, że ktoś jest obok” albo „Nie wiem, co powiedzieć” — prosta, szczera wypowiedź może być początkiem modlitwy. Można też przeczytać Psalm, posłuchać jego słów i zatrzymać się przy zdaniu, które odpowiada na aktualne doświadczenie.
Nie ma jednej właściwej reakcji
Niektóre dni przynoszą pocieszenie, inne pozostają pełne pytań. Brak odczuwalnej ulgi nie oznacza, że modlitwa była nieważna lub że ktoś robi ją źle. Warto szukać towarzyszenia u zaufanej osoby, duszpasterza lub specjalisty, jeśli sytuacja tego wymaga.
Modlitwa i troska o siebie
Modlitwa może iść w parze z odpoczynkiem, rozmową i korzystaniem z pomocy. Przy bezpośrednim zagrożeniu zdrowia lub życia trzeba zwrócić się do odpowiednich służb lub specjalisty; tekst duchowy nie zastępuje profesjonalnego wsparcia.
Psalmy zawierają różne ludzkie doświadczenia — od wdzięczności po wołanie o pomoc. Mogą stać się słowami modlitwy wtedy, gdy własnych słów brakuje.
